Yusuf KaRa

  Yaşamak umurumdaydı bir zamanlar. Bunu şimdi söyleyince bile biraz utanıyorum. Çünkü insan bazı cümleleri sadece gençken kurabiliyor; sonra o cümleler insanın elinde ağırlaşıyor. O sabah erkenden kalkmıştım. Pencereyi açtım. Antalya’nın o tuhaf sabahlarından biriydi; hava ne serindi ne sıcak, sadece bekliyordu. Sokakta bir kedi çöp poşetini didikliyordu. Bir kadın balkonunu yıkıyordu. Dünya sanki küçük işlerle kendini ayakta tutuyordu. Ben o günlerde her şeye yetişmek isterdim. Kitaplar alırdım, sanki hepsini okuyacak kadar uzun bir hayatım varmış gibi. Defterler alırdım, sanki içimde anlatılmayı bekleyen büyük bir hikâye varmış gibi. İnsanlarla tanışırdım, sanki içlerinden biri benim kaderimi değiştirecekmiş gibi. Yaşamak umurumdaydı. Bir gün bir kadına rastladım. Bir kitapçıda. O da kitapları koklayan insanlardandı. Böyle insanları hemen tanırsınız; kitabı önce kapağından değil, içindeki ihtimalden tutarlar. Kitapçı sessizdi. Rafların arasında dolaşan toz bile ağ...

Stratejik bir aşk yaşayamıyoruz  devlet her şeyi görüyor sanki  montajlar, kozmik odalar  falan K ravatın sıkması gibi boğuyor haber bültenler i Borsanın yükselişine bağlamışlar tebessümlerimizi Para sayma makineleri ile sayıyorduk sevaplarımızı Günahlarımızdan habersiz saklanıyorduk Stratejik bir aşk yaşayamıyoruz Aralıkta kar yağmıyor, su geçiriyor şemsiyeler bile Alt üst olmuş iklimlerden bize ne Hava durumuna aldırmadan giyinen çocuklarız şunun şurasında Stratejik bir aşk yaşayamıyoruz  belki ama Ateşin  icadından önceki yanmaya, S azın icadından önce ki sözlere  de  inanmıyoruz Sıkılıyorduk çay bitti dediklerinde Cemaatten fazla imam gördüğümüzde bir de Gönlümüz bize aklımızdan daha yakındı aşk yaşarken Stratejik bir aşk yaşayamıyoruz Hesap makinesi kullanır gibi yaşıyoruz