KALE / bir sınır koyma öyküsü
KALE / bir sınır koyma öyküsü Saat altıda uyanırım, çalar saat çalmadan. Bu bir alışkanlık değil, bir zafer duygusudur vücudumun bile bana ihtiyaç duymadığı, kendi başına işleyen bir şey olması. Perdeyi aralayıp dışarıya bakarım. Sokak henüz boş. En sevdiğim hali budur şehrin; kimsenin beni görmediği, benim de kimseyi görmek zorunda olmadığım hali. Kahvemi hazırlarken telefonuma bakmam. Kimin ne yazdığı, kimin ne paylaştığı beni ilgilendirmez. Sessizlik bana ait tek lüks; onu bir bildirim sesiyle bölmem. Yediyi çeyrek geçe evden çıkarım. Otobüs durağı iki yüz metre uzakta, her sabah aynı yerde dururum, kaldırımın çatlağın ın hemen yanında, sağdan üçüncü direğin dibinde. Etraftakiler değişir ama benim yerim değişmez. Otobüs geldiğinde arka kapıdan binerim, ön kapıdan değil; şoförle göz göze gelmemek içindir bu, bir "günaydın" alışverişinden kaçınmak içindir. Koltuğa oturmam, aya...